23/12/11

Μια φορά και εναν καιρό.....




Ο Γιαννάκης, είχε ένα μοναδικό τρόπο να αντιμετωπίζει τα δύσκολα! Μπορούσε να εξαφανίζεται όποτε ήθελε, χάριν στο μαγικό του πάπλωμα!! Τσουπ κρυβόταν από κάτω και εξαφανιζόταν! Του το είχε δωρίσει η γιαγιά του, μόλις έκανε τα πρώτα του βήματα και πολύ το αγάπησε!!

Το κουβαλούσε πάντα μαζί του.

Στο σπίτι, στο σχολείο, στο παιχνίδι, στα αγγλικά, στο κολυμβητήριο...

Μόλις κάποιος από τους γονείς, τους καθηγητές, τους φίλους, τους προπονητές τον μάλωνε για κάποιο λόγο, κρυβόταν κάτω από το πάπλωμα και εξαφανιζόταν!!

Τα χρόνια περνούσαν και το πάπλωμα άρχισε να ξεθωριάζει. Του έφευγαν οι κλωστές αλλά και το χρώμα του, δεν ήταν πια το ίδιο. Ο Γιαννάκης ανησυχούσε ότι δεν θα έβρισκε ίδιο πάπλωμα όσο κι αν έψαχνε και ότι από δω και μπρος θα έπρεπε να μάθει να ζει ‘ορατός’.. Τώρα πια είχε τελειώσει το πανεπιστήμιο, το στρατό και είχε βρει δουλειά.....

Με μεγάλο πόνο, το πέταξε στα σκουπίδια, και έψαχνε να βρει ένα καινούριο!!!

Μέχρι που ένα βράδυ σε ένα ρεμπετάδικο, μια όμορφη κοπέλα, τον κοιτούσε έντονα και του τραγουδούσε: ‘το δικό μου πάπλωμα είναι για δυο άτομα’ και κατάλαβε ότι είναι η γυναίκα της ζωής του!!!!!



18/12/11

Αρωμα βανίλιας.....



Εγκλωβισμένη μέσα σε λέξεις και ανόητες παραγράφους, προσπαθώ να βρω μια έξοδο διαφυγής. Ψάχνω σα τρελη εξόδους ασφαλείας, μα νομίζω ότι δεν κάνω ότι περνά από το χέρι μου για να ξεφύγω. Κάτι με κρατά πίσω. Κάτι με γοητεύει μέσα σε αυτές τις χαζές λεξούλες. Υπάρχει κάτι εκεί;


«Έι, σας μιλάω!"

Κι όμως δείχνει σα να είναι ζωντανό. Η ευτυχία είναι περίεργο πράγμα. Όταν νομίζεις πως είναι δίπλα σου ξεχνιέσαι και πέφτεις με ταχύτητες του κόσμου στα σημεία. Όταν είναι δίπλα σου, συνήθως τη μπερδεύεις με δυστυχία. Φταίμε στα αλήθεια εμείς που μας έχουν διδάξει λάθος τα χρώματα;

Κι όμως ξέφυγα, προσπάθησα και είδα πράγματα αλλιώς. Τι με κρατά ακόμη; Η συνήθεια είναι δύναμη που νίκησα νωρίς και δε με πιάνει. Τι άλλο μυστικό είναι εκεί έξω αόρατο και περιμένει;

Ξαφνικά το σκηνικό αλλάζει, το πάτωμα γίνεται γυαλιστερό, μαύρες άσπρες τετράγωνες επιφάνειες, κόκκινες κουρτίνες και τι ψηλό που είναι το ταβάνι εδώ; Μου αρέσει όταν έχω χώρο να αναπνεύσω…

«Θέλεις να χορέψουμε;» με ρωτάει....

Όχι» είπα από μέσα μου, «αλλά δε βαριέσαι, αφού μπήκα στο χορό ( μα πως μπήκα; ) ας χορέψω».

«Ναι, γιατί όχι…», απαντώ τελικά.

Τα φώτα χαμηλώνουν, νοιώθω το σώμα του κοντά μου, είναι.... Μυρίζει όμορφα επίσης. Χμμ… Βανίλια.

Καθώς κινούμαστε ρυθμικά, το μαύρο-άσπρο πάτωμα φαίνεται ότι με συμπάθησε και μου δείχνει το δρόμο.

Μα που ήσουν σε όλη μου τη ζωή;» σκέφτηκα και αμέσως αναρωτήθηκα αν αυτός ο χορός είναι σημαντικός. Πάντα ήθελα κάποιον, κάτι, να μου δείχνει το δρόμο στους σημαντικούς χορούς της ζωής μου.
«Και πάντα είχες, πάντα θα έχεις.»
…....
Βαθιά αναπνοή και «τι στο… Γιατί δάκρυσα; Από τις τσίμπλες θα’ναι… Γαμώ, 08:06, ουουφφφ......

30/11/11

24ωρη Πανεργατική ΑΠΕΡΓΙΑ στη 1 Δεκέμβρη 2011



Πνίγομαι, ανταριάζομαι, ληστεύομαι.....
ΑΔΙΚΟΥΜΑΙ πληγώνομαι, νοιώθω σαν θεριό σε κλουβι!
Θα εναι όλοι  έτσι.... φαντάζομαι!
Μα τώρα νιώθω πως το παγωμένο δεν τ΄αντέχω στο
κορμί μου πιά!
Ερχεται Χειμώνας κυριολεκτικά και μεταφορικά....
 Και στο καλύβι μου μπήκαν ληστές, το κράτος!
Θέλω να φωνάξω ως τα πέρατα, ΒΟΗΘΕΙΑ
και μου φιμώσαν το στόμα, μου δέσαν τα χέρια,
 Μα έγινε βουνό ο θυμός  ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
  Μας κλαδεύετε σιγά σιγά, συστηματικά,
μέρα με τη μέρα μένουμε περισσότερο γυμνοί....
Γλύφετε τα ψίχουλα απ΄το πιάτο μας,
 μαύρα σκουλήκια.....
Σήμερα, είδα, πως μου κλέψατε το πορτοφόλι,
αύριο θα σερνόσαστε στα νεκροταφεία
που χτίσατε.... με τον ιδρώτα Μας!
Αδίστακτοι! Έπεσαν οι μάσκες, που φοράγατε
  Κλειδωμένα τα όνειρα στα σπιτικά,
   Πενθώ την απραξία μου,
μοιρολογώ την αδιαφορία μου για τα κοινά που
σφετεριστήκατε, σαν νάναι χωράφι σας!
θα πεθάνουμε όταν έρθει η ώρα μας....
ως τότε έχετε το νού σας!
ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ και το αίμα μας κυλάει ζεστό!

25/11/11

......Δύσκολοι καιροί!!!!



Πολλές φορές όταν αισθάνομαι ν’ αρχίσω να σκέφτομαι για το τι θα γράψω, συνήθως βρίσκομαι παγιδευμένη ανάμεσα σ’ ένα μάτσο από πιθανά θέματα. Να γράψω γι αυτό, να γράψω για κείνο, να γράψω για το άλλο, ανήμπορη για κάμποση ώρα ν’ αποφασίσω και να στρωθώ.(Βέβαια παιζουν ρόλο και οι προτεραιότητες που βάζω!!) Αν σταθώ όμως για μια στιγμή συγκεντρωμένη και με αφουγκραστώ προσεχτικά, κάποιες φορές καταφέρνω να εντοπίσω και ν’ ανασύρω απ’ το σωρό ένα αδύναμο, μα επίμονο σήμα, που μπορεί απλά να είναι ένα ασαφές συναίσθημα ή μια ασχημάτιστη και θολή ιδέα, όπως ένας αδιόρατος ας πούμε, πόνος που έρχεται και ξανάρχεται και που όμως δεν περνά.

Χωρίς ποτέ να γίνεται τυραννικός, η επίμονη παρουσία του μού υπενθυμίζει ότι δεν θα μπορέσω ποτέ ν’ απαλλαγώ απ’ αυτόν, παρά μόνο αν κάποια στιγμή καθίσω κι ασχοληθώ μαζί του, αν του δώσω επιτέλους σημασία, αν του δώσω τελικά διέξοδο και μορφή.

Οι δυσκολίες μερικές φορές κάνουν τους ανθρώπους να ανακαλύπτουν μια άγνωστη πλευρά τους. Μια εσωτερική δύναμη που δεν πίστευαν ποτέ ότι διαθέτουν. Τα προβλήματα και οι αντιξοότητες συχνά αποδεικνύονται ευλογία καθώς μπορεί να οδηγήσουν σε ένα βαθύτερο εσωτερικό ταξίδι με προορισμό την ολοκλήρωση, την ευτυχία και μια ζωή γεμάτη νόημα.

Σε αυτή την διαδρομή προς την αυτοβελτίωση καλό είναι μην προσμετράμε αυτά που έχουμε, αλλά αυτό που είμαστε. Και μαζί με αυτό της όμορφες σκέψεις για Ζ Ω Η....Του Noah Benshea!

1.Το να έχεις λίγα δεν σημαίνει ότι είσαι Λίγος. Έχω λίγα δεν σημαίνει ότι είμαι λίγος, και έχω πολλά δεν σημαίνει ότι είμαι σημαντικός. Μην συγχέεις το τι έχεις με το τι ΕΙΣΑΙ. Είναι δυο διαφορετικά πράγματα.

2.Μην φοβάσαι τους φόβους σου. Αύξησε την πίστη σου πως θα πετύχεις ό,τι ονειρεύεσαι και όχι τους φόβους σου ότι αυτά που θες δεν θα συμβούν ποτέ. Κουράγιο δεν σημαίνει απουσία του φόβου, είναι απλα ενας τρόπος αντιμετώπισής Του....

3.Αγκάλιασε το μέλλον. Αν χάνεις τον χρόνο σου κολλημένος στο παρελθόν, δεν μπορείς να ασχοληθείς με το μέλλον. Μην αφήνεις το χθες να καταστρέφει το σήμερα και το αύριο. Ότι έγινε, έγινε.

4.Μίλα στο παιδί μέσα σου. Φέρσου στον εαυτό σου όπως θα φερόσουν σε ένα παιδί. Μην είσαι σκληρός μαζί του.Η γλώσσα της Αγάπης φέρνει καλύτερα αποτελέσματα.

5. Κανε αυτο που ξέρεις καλύτερα κάθε φορά.
Αλλά μην ξεχνάς πως το να αποσύρεσαι όταν χρειάζεται δεν σημαίνει οτι τα παρατάς.

6. Αλλο ""Χάνω''' αλλο εχω χαθει.....Ακόμα κι αν νιώσεις πως οι δυσκολίες
ηταν μεγάλες και βγήκες χαμένος σε κάποια παιχνίδια της ζωής
δεν σημαίνει οτι εχεις χάσει το δρόμο σου.

Κι ειναι σκέψεις που θα έκανε κάθε απλός σκεπτόμενος ανθρωπος
ο οποιος θέλει να αντισταθεί στην καθημερινή Β Α Ρ Β Α Ρ Ο Τ Η Τ Α......

1/5/11

ΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ



Σας οσμίζομαι γύρω μου
ζωγραφισμένες ικεσίες
στη σιωπή,
ψίθυροι απο γοερούς θρήνους,
στην πορεία των παλμών
όταν τρομάζει η καρδιά μου
απο τον θάνατο
μιας μικρής αλήθειας
που τόλμησε ν'ανθίσει
πρώιμο στάχυ
καρπός πικρός,
στην έρημο της μεσημβρινής ηρεμίας.
Νοιώθω το βάρος
της προσμονής σας
σαν την θύελλα των υπερήχων
στους κραδασμούς των ονείρων
σαν το χνώτο της γής
που παθιάζεται και βογγά
σαν θηλυκο παρθένο
που αποζητά
να γκαστρωθεί την αλήθεια
και τ'ονειρο
απο το σπέρμα του άνεμου
αλήτη γυρολόγου
πραματευτή
στα σοκάκια του κόσμου.
Σας κουβαλάω τις νύχτες
μέσα στο σακκούλι με τη μοναξιά
και οδοιπορούμε
πάνω στο υφάδι του αργαλειού
της μάνας μας
με οδηγό ενα μακρυνό χνώτο
μιάν οσμή απο νωπή λάσπη.
Σας κουβαλάω
μέσα στη φυλακή
των γεωμετρικών σχημάτων
και των αριθμών
της "σοφίας" μου
και εκλιπαρώ να λυτρωθώ
απο κείνο το καυτό μολύβι
που κρύψατε στην απαλάμη μου
σαν μικρό σβώλο απο κοκκινόχωμα
στις σπονδές των αγαπημένων.
Σαν κλάμα
ή σαν τρυφερό τέλος
ενός μίσχου
με στεγνό στόμα.
Και είναι τα μάτια σας
μικρές σταγόνες
μιάς αδιάκοπης σιγανής βροχής
πάνω στούς χλωμούς ίσκιους
της χθεσινής μέρας.
Ξέρω, πως πορευτήκατε το γολγοθά
με τα χοντρά βήματα
του χρέους
με την καρδιά σας
ερωτευμένο ανθό
στη δροσιά του Απρίλη.
Για το ψωμί της γής
για το ημέρωμα της ανάσας
στο απομεσήμερο της φάμπρικας
στον αδερφο εσπερινο
που αποχαιρετά μ'ενα φίλημα
την ελπίδα μας.
Πως φιλιόσατε με το θάνατο
και του χαρίσατε
τις μικρές χρωματιστες χάντρες
απο τις μνήμες της άνοιξης
απο τη γεύση του έρωτα
που δεν τελειώσατε
στη σιγανή τρυφερή κουβέντα
στο βιαστικο φίλημα της αγαπημένης
πίσω απο το φράχτη.
Πως του τάξατε
ενέχυρο τα φτερά σας
για να λευτερώσει τα στόματα
των μανάδων και των αδερφών
των πεινασμένων πουλιών
πάνω στην πορφυρή αγαλλίαση
του πατέρα ήλιου
πάνω στο βυζί
της Δήμητρας
με τα στάχια και το γλυκό αραποσίτι.
Αδερφοί μου,
που πορευτήκατε
και ζωγραφίσατε την καρδιά σας,
τα ονειρά σας
και ίσως
ενα μικρό ανθρώπινο παράπονο
στο τελευταίο αντίο
όταν ξεκολλούσατε το στόμα
απ'το κρασί και το νερό
στούς τένοντες των ποδιων
που αναριγούσαν,
στην επαφή
τελευταίο ασπασμό
θρήνο και δόξα
στην τρυφερή χλόη
με τα χαμομήλια και τ'αγριόκρινα
όταν κροτάλιζαν τα πολυβόλα
κραυγή και σαλπισμα
σαν την υπογραφή ενός θεού
στην ανάληψη ενός χρέους
στα ματωμένα θάμνα
της Καισαριανής.
Στην Κοκκινιά,
στη γερμένη μάνα
που στέγνωνε το θρήνο
με το πηλό
απο αίμα και ζεστό χώμα
απο τ'αχνάρια του μοναχογιού
πάνω στις πενθούσες πέτρες
του Δεκατρία,
κι έφκιανε μικρά πουλιά
να τα ζεστάνει στις 'απαλάμες της
και στην καρδιά της.
Σας κουβαλάω
ατελείωτες ώρες
και μέρες και χρόνους.
Σαν ψηλαφίζω
το παράπονο
μιας απολησμονημένης φωτογραφίας.
Οταν κλαίει
ενα μικρό ανθάκι απο γαζία
μέσα στον παρθένο κόρφο
της αγαπημένης
που ποτέ πια
δε θα μεστώσει
το γάλα το γλυκό
στούς τρυφερούς μαστούς
που μάλλιασαν και πέθαναν
να περιμένουν
το χνώτο το ζεστό
τα χέρια δρέπανα
του τρυγητή άντρα.
Αδερφοί μου,
που ζωγραφίζατε τον αυριανό ήλιο
με φτερούγες κατάλευκες
πάνω στην κόκκινη άμμο
με τις πικρές πέτρες
του Αη Στράτη.
Οσμίζομαι το βλέμμα σας
να περιμένει μιαν απόκριση
πίσω απο τους ασβεστωμένους τοίχους
με τις σφαλισμένες τρύπες
που 'χατε κρύψει το μήνυμα
την υπόσχεση και το χρέος
μ'ενα καυτό μυτερό μολύβι
κι ένα κομμάτι αίμα
περίσσεμα της καρδιάς.
Σας κουβαλάω μέσα μου
κι αφουγκράζομαι
τα νεύματα
που γράφετε στην καρδια μου
και κλαίω,
που δεν μπορώ
να σας αποκριθώ χωρίς ντροπή,
να σας ασπαστώ,
για να γλυκάνω την ερημιά σας
σ'αυτο που ξέρετε και σείς
και που, ίσως,
το μάθατε την ύστατη ώρα
όταν ταξίδευαν οι σφαίρες
για το τελευταίο έκπληκτο βλέμμα σας
στο κατώφλι του τέλους.
Και ξέρω πως πονάτε
και ξέρετε πως κλαίω
για τούτη τη λέξη,
που τη βάλαμε στα στόματα των παιδιών
και τη σηκώσαμε
στα κουρασμένα κεφαλομάντηλα
των μανάδων
για να κρυφτούμε απο σας
και την είπαμε "Ειρήνη''
Και ξέρω,
αδερφοί μου,
πως κάπου σ'εναν τοίχο
θα'χετε γράψει,
το ξέρω,
και κλαίω
σ'εναν τοίχο
που δεν καταφέραμε ν'ασβεστώσουμε
θα 'χετε γράψει
με τις καρδιές σας
και τις φτερούγες σας
με τους ανθούς που σας περίσεψαν
απ'τον κόκκινο Μάη,
το ξέρω, αδερφοί μου,
θα 'χετε γράψει
με το ξεχασμένο αίμα
της μικρής Μαργαρίτας
φοβέρα κι ανάθεμα
''Π Ρ Ο Δ Ο Τ Ε Σ"


                                 Μανόλης Αγγελάκης

Μ ά η ς....ο μ ο ρ φ ι ά....

4/4/11

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η !!!!

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΝΕΟ ΕΙΔΟΣ ΦΟΛΑΣ! μοιάζει με χοντρό αλάτι και το βάζουν γύρω από παρτέρια,


 δέντρα και φυτά. Μόλις το εισπνεύσει ο σκύλος ο ΘΑΝΑΤΟΣ είναι ΑΚΑΡΙΑΙΟΣ. Στο Χαλάνδρι σημειώθηκαν ήδη 3 θάνατοι οικόσιτων ζώων. Ενημερώστε όσους έχουν ζώα!


21/3/11

Τα πουλιά πεθαίνουν όπως κι εμείς




Τι φταίει αδερφέ μου
και μίκρυνε η καρδιά μας τόσο
που δε χωράει
παρά ενα "πιστεύω"
και μιαν "άρνηση"
Τι φταίει
και δε μπορούμε να μετρήσουμε τη γής
με τις δρασκελιές μας
όπως τότε,
που σύνορα και συντεταγμένες
χωρούσανε στις απαλάμες μας
σαν δίναμε τα χέρια μετά τον πόλεμο
έξω απο το καλαμένιο κάστρο
στήν αυλή του Στάθη.
Όπως τότε που γελούσαμε
με την παρθενική σοφία της άγνοιας
σαν κυνηγούσαμε ενα μεγάλο πουλί
πετροβολώντας τη σκιά του στο χώμα.
Τώρα ξέρουμε
πως τα πουλιά πεθαίνουν οπως κι' εμείς.
Απο πείνα
ή απο θάρρος.
Τι φταίει που τώρα
ώριμα αγρίμια κυταζόμαστε
κι' ασύ κυττάζεις την καρδιά μου
κι' εγώ κυττώ τα χέρια σου....
Φοβάμαι πως ετούτο που σπιθίζει
στο φώς του φεγγαριού
δεν είναι η φυσαρμόνικα
που έπαιζες
μα το μαχαίρι σου.


Μανόλης Αγγελάκης

16/3/11

«Μα όμως πρόσεξε να μην τσιμπηθείς κι από τ’ αγκάθια του να μη ματωθείς!».....





Σε μια δραματοποιημένη αφήγηση της ζωής του συνθέτη, παρακολουθούμε την πορεία του από το κοσμοπολίτικο περιβάλλον της Σμύρνης στα καμπαρέ του Βερολίνου και στο ανέβασμα της πρώτης αυτής οπερέτας του, με έντονα στοιχεία τζαζ: Ο δόκτωρ Μαίμπιους παρασκευάζει ένα μικρόβιο που κάνει τα ζευγάρια να ερωτεύονται ολοκληρωτικά κι απόλυτα, με δύναμη και πάθος, δίχως όρους και συμφέροντα… Έπειτα περνάμε στα μουσικά θέατρα της Αθήνας και στη «χρυσή δεκαετία» του 1930, για να καταλήξουμε στη μεταπολεμική νέα τάξη της αντιπαροχής....






Τρεις γυναίκες ακολουθούν το συνθέτη από την αρχή ως το τέλος του έργου: η Ζωή, η Μνήμη, η Ηδονή. Αλλάζουν πρόσωπα και ρόλους, μετασχηματίζονται σε ηρωίδες των έργων και των τραγουδιών: η Σοφία Βέμπο και η Δανάη στην «ώρα της ρομάντζας», ο Μαύρος Γάτος και η Μαρλένε Ντήτριχ στο καμπαρέ, η Λουλού και η Τερεζίνα, το Κατινάκι, που τραγουδά σμυρναίικα στις ταβέρνες και ονειρεύεται την όπερα, η Μούσα… Κερνάνε αψέντι και γλυκό σταφύλι. Χορεύουν βαλς εζιτασιόν και βαλς μιζέτ, ταγκό, σουίνγκ, τσάρλεστον, σάμπα, ρούμπα και μπολέρο. Το μπούστο τους μυρίζει τριαντάφυλλο: «Μα όμως πρόσεξε να μην τσιμπηθείς κι από τ’ αγκάθια του να μη ματωθείς!»..


Το μικρόβιο του έρωτα / Der Liebesbazillus






......




Ο Κώστας Γιαννίδης σύνθεσε την οπερέτα Το μικρόβιο του έρωτα (Der Liebesbazillus) το 1928, όταν βρισκόταν στο Βερολίνο. Την εποχή εκείνη είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του πλάι στον Κουρτ Βάιλ, ενώ διατηρούσε στενή φιλία με τον Νίκο Σκαλκώτα. Τα ακούσματα της εποχής και η κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα του Βερολίνου επηρέασαν το συνθέτη ως προς τη μουσική του γλώσσα. Λίγο αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ξεκίνησε τη λαμπρή του σταδιοδρομία τόσο στο χώρο του μουσικού θεάτρου και του τραγουδιού (ως Κώστας Γιαννίδης), όσο και της λόγιας μουσικής (ως Γιάννης Κωνσταντινίδης).






































 

13/3/11

"Εφυγε" Ο Μανόλης Ρασούλης...






«Ανένταχτος και ανεξάρτητος, βαθιά Έλληνας και διεθνής, ο Μανώλης Ρασούλης μέσα από τους στίχους, τα τραγούδια, τα κείμενα του αλλά και τη στάση ζωής του, υπήρξε μάχιμος και δημιουργικός σε μια εποχή κρίσημη πολιτικά κοινωνικά και αξιακά για τη χώρα μας. Ο λόγος του οξύς και ιδιαίτερος, υπήρξε ευδιάκριτος και απαραίτητος για τον ελληνικό λαό, κυρίως μέσα από τα τραγούδια του που αγαπήθηκαν όσο λίγων και θα συνεχίσουν να τραγουδιούνται στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες"


Κάποιος Έλλην ποιητής γράφει: "Πιότερο κι απ' τους ανθρώπους το τραγούδι τους αγάπησα". Εγώ να προσθέσω ότι πιότερο κι απ' το τραγούδι τους, τους ανθρώπους αγάπησα».




11/3/11

Το μυαλό μου στην Ιαπωνία...




Στέλνω με όλη μου την ψυχή, την αγάπη μου  στην Ιαπωνια γρήγορα να γειάνει τις πληγές της...

8/3/11


8/3/11

‎Η Γυναίκα που κρύβω μέσα μου γιορτάζει όταν την τιμούν καθημερινά και να την αντιμετωπίζουν σαν ισότιμη και οχι κατά περίσταση ή την εκάστοτε διάθεση τους! Γι αυτό κι εγώ απόψε μπορεί να βγω ή και να μείνω στο σπίτι ( ανάλογα με τη διάθεση μου) και να πιω ένα ποτήρι κρασί κόκκινο σαν το αίμα στην Υγεία και τη Ψυχική μας δύναμη ! Και των δυο μας! Οχι μονο τη δική μου αλλά και του Αντρα! Γιατί η αξία και η ομορφιά μας δεν έγκειται στη δυνατότητα ή μη του να κάνουμε οτι και οι άντρες… αλλά στη μοναδικότητα της φύσης μας με όλα της τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα!!!





Συγνώμην αν τα παραπάνω σας στενοχώρησαν ή έστω σας ενόχλησαν, όμως …. καλές είναι οι γιορτές και τα παραμύθια αλλά να λέμε που και που και καμιά πικρή αλήθεια!



Θέλω να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε κάποιες γυναίκες της δικής μου ζωής!!!!!





_Στη γυναίκα που μου χάρισε την ζωή...



_Στη Μάνα μου που μ'ανέστησε...και με δίδαξε οτι είναι υπέροχο να είσαι γυναίκα...



_Σε όλες τις γυναίκες-Μάνες...



_Στις λιγοστές αλλά ξεχωριστές φίλες μου που είναι πάντα δίπλα μου...



_Στις γυναίκες που ξέρουν να αγαπούν βαθειά, ακόμα και να παθιάζονται...



_Στις γυναίκες που χαμογελούν όταν είναι χαρούμενες, και δεν κρύβουν τα δάκρυα τους όταν πονάνε...



_Στις Μανάδες που γεννάνε και μεγαλώνουν αντρες.....











16/2/11

Ο Φράνκι στην Ουρουγουάη


Ο Φράνκι στις 17 Σεπτεμβρίου όταν τον συνάντησα με την οικογένειά του λίγο έξω από το Βερολίνο

Ο Φράνκι στο σπίτι του στη Γερμανία, κοντά στο Βερολίνο. Πρώτη φορά στην ζωή του κάθεται σε καναπέ!!!

Ο Φράνκυ στο γκαράζ....

Φράνκυ στο γκαράζ του Δήμου...

Φρανκυ.....

Φράνκυ, ένα πρώην αδέσποτο που έγινε βασιλιάς στην... Ουρουγουάη!



.by ZΩΟΦΙΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ -ILIOUPOLIS ANIMAL WELFARE UNION on Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011 στις 12:06 π.μ. .Η ιστορία του Φράνκυ αρχίζει τον Ιούνιο του 2004. Τότε τον πρωτοβλέπω κουτάβι περίπου 3 μηνών, όταν τον φέρνει στο γκαράζ του Δήμου ένας υπάλληλος που τον είχε βρει στο δρόμο. Φιλοξενείται για λίγο καιρό έξω από την αποθήκη. Τον εμβολιάζω και προσπαθώ να του βρω σπίτι. Τον Αύγουστο που επιστρέφω από τις διακοπές, το σκυλάκι δεν είναι πια στο γκαράζ. Ρωτάω τους υπαλλήλους του Δήμου που το φρόντιζαν και μου λένε ότι κάποιος από εκει το πήρε στο χωριό του.







Έναν χρόνο μετά, τον Σεπτέμβριο του 2005, ο Φράνκυ, ενήλικο σκυλί πια ξαναγυρίζει στο γκαράζ του Δήμου. Όταν τον εγκαταλείπουν δεν έχει καθόλου πρόσωπο. Το πρόσωπό του είναι μία πληγή. Δεν ξεχωρίζουν ούτε μάτια, ούτε μύτη, ούτε στόμα. Ένα κάπαλο κι από κάτω πύον... Έμοιαζε με τον Φρανκεστάιν, γι'αυτό και τον έβγαλα Φράνκυ. Οι αιματολογικές εξετάσεις του έδειξαν 1/1600 καλααζάρ. Κάποιοι μου είπαν «Κοίμησέ τον. Δεν θα γίνει ποτέ καλά». Σε πείσμα αυτών, λοιπόν, που ήθελαν να κάνω ευθανασία σε ένα σκυλί 1 1/2 έτους, εγώ τον έκανα καλά. Τρεις φορές μπήκε σε πανσιόν και έκανε ενέσεις Γκλουκαντίμ. Για 3 χρόνια έπαιρνε δύο φορές την ημέρα χάπια Ζυλαπούρ. Πέρσι το καλοκαίρι ο τίτλος ήταν 1/200. Φέτος το καλοκαίρι ο τίτλος 1/100. Νικήσαμε το καλααζάρ!







Τον Ιούνιο του 2010 έρχονται τα καλά νέα από τη Γερμανία. Ο Φράνκυ έχει σπίτι στο Αννόβερο. Πάντα πίστευα ότι θα ζήσει όλη του τη ζωή και θα πεθάνει στο βουνό. Κι όμως ο Θεός είχε άλλα σχέδια γι'αυτόν. Ενημερώσαμε ότι δεν τα πάει καλά με άλλα αρσενικά σκυλιά και ότι δεν θέλει τις γάτες. Ποτέ δεν είχε ζήσει μέσα σε σπίτι. Χειμώνα-καλοκαίρι κοιμόταν πάνω στο χώμα.







Παρ' όλα αυτά η νέα του οικογένεια τον διάλεξε και ήθελε μόνο αυτόν, έτσι πήγε στην Γερμανία. Η οικογένειά του έχει ξετρελαθεί μαζί του. Δεν λερώνει μέσα στο σπίτι και έχει διαλέξει έναν μπλε καναπέ για να κοιμάται. Πηγαίνει μεγάλες βόλτες στο δάσος και απολαμβάνει την προσοχή, την αγάπη και τα χάδια που του δίνουν. Με αγαπούσε πολύ και τώρα αγαπάει περισσότερο την νέα αφεντικίνα του. Τον Σεπτέμβριο, πηγαίνουμε στο Βερολίνο για την ετήσια συνάντηση των Γερμανικών οικογενειών που έχουν υιοθετήσει αδέσποτα από τα Σωματείο μας και ο Φράνκυ έρχεται με την οικογένειά του. Με πιάνουν τα κλάμματα. Ο Φράνκυ μετά από 5 χρόνια που τον φρόντιζα στο βουνό είναι κομμάτι της ζωής μου. Έπεσε στην αγκαλιά μου και δεν έλεγε να ξεκολλήσει. Μιλάμε για ώρες με την οικογένειά του. Έχουν ακόμη ένα σκυλί, ένα μεγαλόσωμο θηλυκό κουτάβι 7 μηνών, επίσης, πρώην αδέσποτο από την Ισπανία που έγινε η καλύτερη φίλη του Φράνκυ. Η μαμά του, με κλάμματα μου λέει ότι φεύγουν σε μερικούς μήνες για την Ουρουγουάη από όπου κατάγεται ο σύζυγός της και ότι το γερμανικό ζωοφιλικό σωματείο δεν τους δίνει την άδεια να πάρουν τον Φράνκυ μαζί τους.







Αρχίζει μαραθώνιος συζητήσεων μεταξύ του Σωματείου μας και του Γερμανικού σωματείου για να αποφασίσουμε για την τύχη του Φράνκυ. Καθώς ο ένας ιδιοκτήτης είναι κυβερνητικό στέλεχος της Ουρουγουάης, ο Φράνκυ θα ζήσει σαν βασιλιάς, σε μία τεράστια βίλα στην καλύτερη συνοικία της χώρας με πάρα πολύ χώρο. Τελικά αποφασίζουμε να δώσουμε την άδεια. Φεύγει ο σύζυγος με το θηλυκό σκυλί τους τον Νοέμβριο και μένει πίσω η Κάρμεν γιατί η Ουρουγουάη δεν δέχεται τον Φράνκυ επειδή οι εξετάσεις του έδειξαν ότι ακόμη είναι ύποπτος για καλααζάρ. Κάνουν μεγάλες προσπάθειες και τελικά μηδενίζουν τον τίτλο του καλαζάρ και στις 15 Δεκεμβρίου 2010 ο Φράνκυ πετάει με την Κάρμεν για την Ουρουγουάη όπου φθάνει μετά από ταξίδι 15 ωρών. Οι περιπέτειές του έχουν τελειώσει και έχει βρει την Ιθάκη του, μέσα στην ολοδική του οικογένεια.







Ο Φράνκυ δεν αγαπάει καθόλου την θάλασσα αν και μεσογειακός τύπος. Δεν θέλει να ακουμπήσει ούτε το μικρό του δακτυλάκι. Ως βουνίσιος, προτιμάει το δάσος και πηγαίνει εκεί για τις μακρινές του βόλτες. Το νέο του στέκι, όμως, δεν έχει πλέον αγωνία για επιβίωση, άκαρδους ανθρώπους, κρύο, σκουπίδια, γράσσα και χώμα όπως το βουνό στο οποίο μεγάλωσε. Ο Φράνκυ πλέον ζει μια ζωή που ακόμα κι εμείς οι άνθρωποι θα ζηλεύαμε...







Έμυ Παπαγιαννοπούλου
Ζωοφιλική Ένωση Ηλιούπολης







10/2/11

Πως περνούν τα ζωα στην Ελλάδα....


Πώς περνούν τα ζώα στην Ελλάδα...

1η εβδομάδα.
Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι μέρος αυτού του Κόσμου! 1 μηνός . Η μαμά μου με φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική μητέρα.
2 μηνών .Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της με χαιρετούσε. Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου. 4 μηνών . Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή μου. Υπάρχουν μερικά παιδιά στο σπίτι που μου είναι σαν «μικρά αδερφάκια».Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.
5 μηνών .
Σήμερα μου φωνάξανε. Η κυρία μου ήταν πολύ αναστατωμένη επειδή ούρησα μέσα στο σπίτι. Όμως δεν μου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό. Επίσης, κοιμάμαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!
8 μηνών .
Είμαι ένα πολύ χαρούμενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένος... Νομίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική μου και, συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου, σκάβοντας στο χώμα σαν τους προγόνους μου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιμάζουν να μου μάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!
12 μηνών .Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι ένας ενήλικος σκύλος. Όμως τα αφεντικά μου λένε ότι μεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίμεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!

13 μηνών .Σήμερα με έδεσαν. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα με επιτηρούν και ότι είμαι αχάριστος. Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ' όσα μου συμβαίνουν.
15 μηνών .
Όλα έχουν αλλάξει τώρα... Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένο στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν με θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου.
16 μηνών . Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με είχε συγχωρέσει. Ήμουν τόσο χαρούμενος που χοροπήδαγα από ενθουσιασμό. Η ουρά μου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν βόλτα! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ βγήκα έξω, χαρούμενος, γιατί σκεπτόμουν ότι θα περνάγαμε τη μέρα μας στην εξοχή. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιμένετε!» - γάβγισα. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαβαίνω, ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν σταματούσαν, ότι με είχαν εγκαταλείψει!
17 μηνών .
Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είμαι μόνος και αισθάνομαι χαμένος. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ μετα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν. Θα ήμουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όμως, αυτοί απλά λένε:«καημένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».
18 μηνών .
Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά μικρά και μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από τα μικρότερα παιδιά, γελώντας, μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σημαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και, έκτοτε, δεν μπορώ να δω καθόλου με αυτό το μάτι.
 19 μηνων Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατος και αδύναμος και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.
20 μηνών .Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με πάτησε. Εύχομαι να με είχε σκοτώσει! Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούνε και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόμου. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις». Είμαι σχεδόν αναίσθητος, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω τα μάτια μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένο μου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, κούνησα την ουρά μου και την ευχαρίστησα, με τα μάτια μου, για τη βοήθειά της να αναπαυτώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».

«Στην πορεία της εξέλιξής του προς τον πολιτισμό ο άνθρωπος απέκτησε μια κυρίαρχη θέση πάνω στα πλάσματα που ζουν γύρω του στο ζωϊκό βασίλειο. Χωρίς να είναι ικανοποιημένος από την κυριαρχία του αυτή, ωστόσο, άρχισε να βάζει ένα κενό μεταξύ της φύσης του και τη φύση των ζώων. Αρνήθηκε την κτήση μιας αιτίας προς αυτά, και στον εαυτό του έθεσε ως σύμβολο μια αθάνατη ψυχή, και αξίωσε μια θεϊκή πτώση η οποία του επέτρεψε να καταστρέψει το δεσμό της κοινωνίας μεταξύ αυτού και του ζωικού βασιλείου» - Sigmund Freud

«Δεν μπορείς να σώσεις κάθε ζώο στον κόσμο όμως, για αυτό το ένα που σώζεις, ΕΙΝΑΙ ο κόσμος».

Προσοχη!!! Γέμισε φόλες η ηλιούπολη...


.



ILIOUPOLIS ANIMAL WELFARE UNION την Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011 στις 11:50 π.μ. .Σήμερα το πρωί, 10/2, δεσποζόμενο σκυλί δηλητηριάστηκε από φόλα πίσω από το Δημαρχείο της Ηλιούπολης. Δυστυχώς, δεν το πρόλαβαν...




Φόλες και στην Αγ. Μαρίνα, στην οδό Βερμίου. Φυσικό είναι αφού ο Δήμος δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του και το τοπικό ζωοφιλικό σωματείο δεν είναι σε θέση να περιθάλψει κανένα ζώο λόγω προβλημάτων. Παρόλο που ο Δήμος αδιαφόρησε στις κλήσεις των δημοτών, το Σωματείο μας ανταποκρίθηκε άμεσα και μετέφερε το μισοπεθαμένο σκυλί από την Βερμίου στον κτηνίατρο κο Γιάννη Σαμολαδά, στην οδό Αναστάσεως, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά που άφησε όλα τα άλλα περιστατικά και ασχολήθηκε με αυτό το ζώο.



.

1/2/11

Γ Ε Ν Ε Θ Λ Ι Α .......

Ούτε επίτηδες να το έκανα κόντευα να ξεχάσω οτι την κυριακη είχα γενέθλια...
Ετρεχα στον ερυθρό για τον μεγάλο μου...
Τέλος καλό....
Περαστικά μας...
Υγεία και μόνο υγεία υπάρχουν και χειρότερα....
Καλό μήνα για όλους!!!

27/1/11

Ναι μεν......αλλά.....

Στις 14 Δεκεμβριου κλιμάκιο του ΚΚΕ επισκεφτηκε το 3ο Λύκειο Παλαιού Φαλήρου,προκειμένου
να διαμαρτυρηθεί για την παρότρυνση στους μαθητές να παρακολουθήσουν την κινηματογραφική παραγωγή <<Οι ζωές των άλλων>>.
Στους  φίλους του σινεμά, έχει καταγραφεί ως μια απο τις σημαντικότερες στιγμες του σύγχρονου γερμανικού κινηματογράφου.
Για το ΚΚΕ, η ταινία επιχειρει να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα στην πάλαι ποτέ Ανατολική Γερμανία.Με πολιτικό θράσος που του επιτρέπει το καθεστως απόλυτης ασυλίας που απολαμβανει το κόμμα της Αλέκας Παπαρήγα,το ΚΚΕ παρεμβαίνει για να καταγγείλει αντικομμουνιστική υστερία στο 3ο Λύκειο Παλαιού Φαλήρου.Το ΚΚΕ εχει κάθε δικαίωμα να ασελγεί επι της Ιστορίας, αλλά και να προσθέτει την πρόθεση <<αντί>> όπου και όποτε νομίζει, ακόμη και ως προς το Σύνταγμα της χώρας.
Κατακεραυνώνει ωστόσο όσους επιχειρούν να τη χρησιμοποιήσουν προκειμένου να καταγγείλουν πολιτικά τις επιλογές του Περισσού. Η ασυλία αυτή οδηγει το ΚΚΕ και τις απο αυτο εξαρτώμενες οργανώσεις σε ερμηνείες της πραγματικότητας.
Είναι αξιοπερίεργο πως η συντριπτική πλειοψηφία των ερμηνειών αυτών ταυτίζονται με επιλογές των δεξιών και υπερδεξιών πολιτικών οργανισμών στη χώρα.
Συμπέρασμα: Το ΚΚΕ είναι η πλέον δεξιά απόκληση του εργατικού κινήματος.
Ο Πουπάκης μπροστά του είναι αριστεριστής, ο δε Γιάννης Μανώλης κάτι σαν τον Λέων τρότσκι.


             Δεν χρειάζεται να μιλήσω εκτενώς για την επιτυχία που γνώρισε παγκοσμίως η ταινία. Έχει τιμηθεί με το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας κι έχει σαρώσει σε όλα τα φεστιβάλ κινηματογράφου (58 βραβεία συγκεκριμένα). Υπάρχει βεβαίως και η άλλη άποψη: πως «οι ζωές των άλλων» είχαν σαν σκοπό να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου και να ‘κρύψουν’ σύγχρονους ολοκληρωτικούς θεσμούς, όπως λόγου χάρη το Γκουαντανάμο, προς όφελος των δυτικών καπιταλιστικών χωρών. Το ένα όμως δεν αναιρεί το άλλο. Ο ολοκληρωτισμός δεν έχει χρώμα ή προέλευση. Πάντοτε ήταν ο ίδιος, απλώς του έδιναν διαφορετικό όνομα, κατα πώς βόλευε στην κάθε περίπτωση. Ο χαφιεδισμός, το φακέλωμα, η τυφλή υποταγή στο καθεστώς και η εκμηδένιση των αντιφρονούντων είναι φαινόμενα διαχρονικά που ισχύουν μέχρι σήμερα. Και βεβαίως καθόλου υπερβολή δεν είναι πως οι μισοί ανατολικογερμανοί σπιούνευαν τους άλλους μισούς, κάτι που ίσχυε σε όλες τις χώρες όπου είχε εφαρμοστεί ο κομμουνισμός (και ισχύουν μέχρι σήμερα...). Αλλά επειδή είμαστε ανθρώποι ελεύθεροι κι όχι δούλοι, μπορείτε να δείτε παράλληλα το «Goodbye Lenin», μια άλλη γερμανική ταινία η οποία προβάλλει τα ‘καλά’ του κομουνισμού. Η αποτίμηση και τα συμπεράσματα δικά σας...

10/1/11

Πανθηναικός συνέχεια....

Ε, ρε γλέντια ακούγετε το όνομα της....Λιάνας αλλά ειναι γάτα
δεν νομίζω να ...
Τέλος πάντων αυτοί επιμένουν λίγο προς τα αριστερά...
Αληθεύει άραγε για την αλλαγή του σήματος? Θά ειναι λέει κάπως ετσι!!!!